ทุกครั้งที่ประเทศไทยประกาศตัวเป็นเจ้าภาพงานระดับโลก ภาพจำที่สปอตไลท์ส่องถึงมักเป็นช่วงเวลาแห่งความสำเร็จ เสียงปรบมือถล่มทลาย พิธีลงนามอันทรงเกียรติ ภาพผู้แทนประเทศบนเวทีข่าว และประโยคสำคัญว่า “ประเทศไทยได้รับเลือกแล้ว” แต่ก่อนจะถึงวันนั้น ยังมีการทำงานที่เกิดขึ้นเงียบ ๆ เบื้องหลังมหากาพย์การศึกษาเพื่อดูศักยภาพเมือง การวางโรดแมป การวางกลยุทธ์ การรวบรวมพันธมิตร ตลอดจนการทำ “Bid Book” เล่มใหญ่เพื่อยื่นข้อเสนอและพาเมืองหนึ่งไปพิสูจน์ตัวเองอย่างเข้มข้นต่อสายตาคณะกรรมการระดับโลก คำถามสำคัญจึงอาจมิใช่เพียงว่า “เมืองหนึ่งต้องทำอย่างไรจึงจะได้สิทธิ์จัดงานระดับโลก?” แต่คือ “เมืองหนึ่งจะใช้โอกาสนั้น พลิกโฉมอนาคตของตัวเองได้อย่างไร?” คนเห็น “วันชนะ” แต่เบื้องหลังคือการสร้างเมือง สำหรับคนทั่วไป การได้เป็นเจ้าภาพงานระดับโลกอาจดูเหมือนข่าวดีที่เกิดขึ้นในวันเดียว แต่ในโลกของการประมูลสิทธิ์จัดงานระดับนานาชาติ “วันประกาศผล” เป็นเพียงเส้นชัยของบทแรกเท่านั้น ก่อนที่องค์กรระดับโลกจะเคาะเลือกเมืองใดเมืองหนึ่ง เมืองนั้นต้องถูกประเมินอย่างละเอียดในทุกมิติ ตั้งแต่ศักยภาพสนามบิน จำนวนห้องพักโรงแรม ระบบคมนาคมขนส่งไปจนถึงการจัดการสาธารณูปโภคพื้นฐานอย่างขยะ น้ำ และพลังงาน รวมไปถึงโจทย์สำคัญที่สุดคือ “ชุมชนและคนในพื้นที่จะได้รับประโยชน์อะไรอย่างแท้จริง” เพราะงานระดับโลกที่ดีจึงวัดกันมากกว่าคำว่า “จัดได้”...